بر اساس آخرین قوانین بین‌المللی تصویب شده توسط سازمان بین‌المللی دریایی(‪ (IMO‬وابسته به سازمان ملل متحد، از روز شنبه ‪ ۲۱‬بهمن ماه دفن گازهای گلخانه‌ای در بستر اقیانوسها با هدف كاهش روند گرم شدن زمین، بلامانع است.

به گزارش خبرگزاری رویترز، بر اساس این قانون، بزرگترین تولید كنندگان گازهای گلخانه‌ای از قبیل نیروگاه‌های استفاده‌كننده از زغال سنگ و نیز كارخانه‌های ذوب آهن می‌توانند گازهای گلخانه‌ای تولیدی خود را به جای آزادسازی در جو، جمع‌آوری و ذخیره كرده و سپس در بستر دریاها دفن كنند.

این قانون كه در نوامبر گذشته به تصویب سازمان بین‌المللی "آی‌ام‌او" رسیده است، شامل تمامی اقیانوسهای زمین می‌شود و می‌تواند راه را برای سرمایه‌گذاری‌های جدید دولتها و شركتها در زمینه دفن مطمئن گازهای گلخانه‌ای در بستر اقیانوسها فراهم كند.

به رغم قانونی شدن دفن گازهای گلخانه‌ای در بستر اقیانوسها، یك گزارش تهیه شده توسط سازمان ملل متحد در سال ‪ ۲۰۰۵‬نشان می‌دهد شركتهای بزرگ تولیدكننده گازهای گلخانه‌ای به دلیل جریمه‌های اندك فعلی برای انتشار گازهای گلخانه‌ای به ویژه دی‌اكسید كربن در جو، استقبال چندانی از این طرح نخواهند كرد و به همین جهت جریمه انتشار هر تن گاز دی‌اكسید كربن باید به ‪ ۲۵‬تا ‪ ۳۰‬دلار یعنی رقمی بسیار بالاتر از جریمه‌های فعلی، افزایش یابد.

در همان گزارش ذكر شده بود كه دفن گاز دی‌اكسید كربن در اعماق اقیانوسها می‌تواند یكی از روشهای مهم كند كردن روند فعلی افزایش دمای زمین در قرن حاضر محسوب شود. دانشمندان برجسته محیط زیست چندی پیش در همایشی در شهر پاریس با اعلام مقصر بودن انسان در افزایش دمای زمین گفتند گرم شدن زمین تا سال ‪ ۲۱۰۰‬سبب بالاآمدن سطح آب دریاها، افزایش وقوع سیلها و طوفانها و پیدایش موجهای گرما در نقاط مختلف زمین می‌شود.

 

از سوی دیگر منتقدین طرح دفن گازهای گلخانه‌ای زیر دریا از جمله گروه دوستدار محیط زیست "صلح سبز" عقیده دارند در قانون جدید حاكم بر این طرح به درستی به این مسائل پرداخته نشده است كه مثلا در صورت نشت گاز از مخازن زیر دریا چه كسی مسئول خواهد بود و یا چه كسی نظارت بر این عملیات را بر عهده خواهد داشت.

هر چند گاز دی‌اكسید كربن به خودی خود سمی نیست، اما نشت آن از مخازن زیردریا می‌تواند سبب اسیدی شدن آب اقیانوسها شود و فرایند صدف‌سازی را برای بسیاری از آبزیان مشكل كند. به علاوه علاوه بر گازهای گلخانه‌ای، معمولا گازهای سمی نظیر "دی‌اكسید گوگرد" نیز در نیروگاه‌های استفاده‌كننده از سوخت زغال سنگ تولید می‌شوند و ممكن است این گازهای سمی نیز به همراه دی‌اكسید كربن زیردریاها دفن شوند كه این امر برای آبزیان عواقب وخیمی خواهد داشت.